Verhaaltjes

Laatste dansje als veertiger

23 mei 2022

Nog een paar uurtjes. Nog een paar uurtjes en dan zie ik Sara. Of ik het wil weten of niet, ik word er al enkele weken mee geconfronteerd. Want zo’n vijftig dagen geleden kreeg ik post. Er zat een kaart in de brievenbus. Het was een zogenaamde aftel-kaart. ‘Nog 50 dagen en dan zie je Sara.’ En vanaf toen kreeg ik iedere dag post. Iedere dag! Niet normaal. Als je eens weet hoe blij ik word van echt post?! Nou, dat was dus kicken. Maar helemaal omdat er post kwam uit alle hoeken van de provincie. Van allerlei mensen. Sommige post herkende ik meteen, door het handschrift. Keurige letters van de gestructureerden, hanenpoten van neefjes, schotsjes en scheefjes van kunstzinnigen, kaarten met verhalen, kaarten met foto’s, kaarten met lieve groeten.  Kaarten ook zonder naam. En laat ik nou net díe handschriften niet herkennen.

Er kwam een kaart van mijn nichtje Carolijn (van de Franken-kant). Mijn schrijfnichtje. Beter gezegd: van mijn nicht die professioneel tekstschrijver is. Ze is tegelijk met mij jarig.  Ik moest er even van bijkomen. Traantje pinken, dat werk. Wat een gave tekst.

Er kwam een kaart uit Sprang-Capelle, van een oud studiegenoot. Ooit studeerde ik Nederlands (één jaar gedaan). We hadden meteen een klik. Ook haar handschrift herkende ik. En meteen ook weet ik weer waarom het klikte. Haar woorden waren een warm bad. Zij schreef met bolle, volle letters, heerlijk gul, ondertekend met ‘Lady Whistledown’.

Er kwam een kaart van een oude vlam. Dat was cool. Al kreeg ik het er warm van. Ik was destijds de ‘uitmaker’ trouwens. En dat destijds is echt ‘heul lang geleeje.’

Er kwam post van vrienden, familie, kennissen, buren, nichtjes, neefjes, schoonfamilie, schoonouders (‘bij de KBO nu’, stond erop).

De laatste kaarten waren van mijn gezin. En toen stroomde mijn hart over en over en over. De lieve pubers gaven zelfs wijze lessen weg.

Dus dankjewel, wie die opdracht verzon! Ik weet het nog steeds niet.

De jaren veertig zijn voorbij. Een nieuwe fase gaat in. Hoe het voelt? Tja, het voelt een beetje raar. En toch ook weer niet.

Want ik weet dat ik gewoon door het dorp blijf sjezen op mijn fiets. Stukkies blijf schrijven. Chaos creëer in mijn leven. Een leven dat vol is met allerlei mensen die mij rijk hebben gemaakt. Toen en nu. Dus dankjewel, aan iedereen.

Dan ga ik nu bijkomen van het ‘feestje’. Ja, ik heb mijn veertiger jaren flink uitgevierd. Excuses nogmaals voor de overlast, buren (en omstreken)…

Groetjes,

Margot

Kijk ook eens naar

2 Reacties

  • Reply Annelies 24 mei 2022 at 12:33

    Wauw, plezierig om te lezen. Dubbel en dik verdiend. Op dit moment ben je dus echt vijftig, zodde nie zeggen! Geniet met volle teugen van leven Margot.

  • Reply Annet 25 mei 2022 at 14:17

    Ha Margot, nog gefeliciteerd met je 50e verjaardag. Super fijn dat je dat mag halen (dat mag niet iedereen).
    Ook na je 50e is t volop genieten. Gewoon doorgaan zoals je al deed.
    Groetjes Annet

  • Laat een reactie achter