Verhaaltjes

De historie herhaalt zich

5 december 2021

Al ruim voor de grote zomervakantie kregen we van de school van Hanneke een oproep om mee na te denken over een stageplekje. Ze zit in het vijfde jaar van het atheneum en volgt de internationale variant (Heerbeeck International College). Het is pittig maar ze houdt stug vol.

Het internationale houdt in dat ze verschillende vakken in het Engels heeft gevolgd. Het internationale houdt ook in dat ze een stageplek moest zoeken bij een internationaal bedrijf. Want na de zomervakantie, zo vlak voor de herfstvakantie, stond er een stageweek op het programma. Om te ervaren wat een werkweek nou inhoudt. Het liefst internationaal, zo zei de school. Het zou ook weer moeten kunnen, dacht de school. ‘Denk na of je contacten hebt in het buitenland, wie weet kan je ergens terecht.’ De school was ook zo reëel om mee te denken in deze moeilijke tijd. De stage zou ook gevolgd mogen worden bij een internationaal bedrijf in Nederland.  

Hanneke riep al heel gauw dat ze naar het buitenland wilde. Londen vond ze wel iets. Samen met haar vriendin maakte ze al plannetjes. Een hotel leek hen wel leuk. Ik dacht na. Ja, ik heb een contact in Londen zitten. Maarja, midden in een pandemie, met een Engeland dat de poorten tot toegang hermetisch had afgesloten, dat zou ‘m niet worden. Had ik nog andere contacten? Jazeker! Mijn Catalaanse familie natuurlijk.

Margot, Julia, amiga, Mila, 1995

Velen van jullie weten dit al lang, ik schreef hier vaker over. Ooit was ik een jaar au-pair. In Spanje. Pardon…..in Catalonië, vlakbij Barcelona. Het was in het jaar dat hier de Maas bij ‘s-Hertogenbosch overstroomde, 1995. Al 26 jaar geleden dus. Het leven daar was een fantastisch ervaring die mijn hele leven met mij meereist. Ik zorgde voor twee kleine meisjes van 3 en 1 jaar oud, ging naar Spaanse les en leerde via Mila en Marti over de Catalaanse cultuur met de hoofdletter C. Ook de opa en oma hielden me bij de les en leerden me over het leven daar (en hoe het ooit was onder Franco). We hielden al die jaren contact met elkaar. Soms iets vaker per jaar, soms ook even wat minder. Maar tijdens onze bruiloft waren zij erbij. En een jaar later, op het strand van Vilanova y la Geltru, onder een vuurwerkregen, vertelde ik dat ik zwanger was. Het jaar erop zijn met de dreumes naar hen toegevlogen. En zij bezochten ons kikkerlandje en vinden fietsen hier een groot cadeau. We blijven van elkaars leven op de hoogte door facebook en Instagram, door appen en af en toe een belletje.

Jazeker had ik contacten in het buitenland. Dus werd er gebeld. Met Mila, de moeder, mijn vriendin. Of twee meiden van zestien een week in haar huis mochten logeren. Ze zouden zelf op zoek gaan naar een stageplek in de hotelbranche, zei ik. Maar ook in Spanje heeft deze sector een grote klap gehad van corona. Heel veel hotels hebben omzetten zien dalen, gasten bleven weg, hotels moesten dicht. Dat zou best lastig worden om daar contacten te krijgen, aldus Mila. Zij zou mee nadenken.

Na intensief contact tussen Spanje en Nederland, met school, met de meiden, met ouders,  is er uiteindelijk een overeenkomst tot stand gekomen. De meiden schreven verschillende brieven en mails naar hotelketen Grup Matas Arnalot. Dit contact kwam tot stand via Mila en haar goede vriendin Isa, die werkzaam is bij deze hotelketen. Mevrouw Isa stond open voor internationaal contact, wilde onze meiden een kans geven om de wereld verder te ontdekken. In deze bijzondere tijd vond en vind ik dit een bijzonder gebaar. Dankbaar daarvoor.

Er werden plannen verder uitgewerkt. Over stage-opdrachten in het hotel, over reistijden, ophaalschema’s, over gewenste culturele uitjes, over eetgewoontes (en eettijden!), over spoorboekjes. De meiden logeerden bij Mila in Vilanova y la Geltru en zouden iedere dag met de trein naar hotel Subur Maritiem (klik) en hotel Subur in Sitges (klik) reizen, ieder in hun eigen hotel. Aan zee! Mijn au-pair-kinderen (inmiddels mooie jonge vrouwen met net zo’n groot hart als hun vader en moeder) hielpen mee, samen zoomden we om te overleggen. En toen waren de tickets geboekt en kwam de reis dichterbij. Twee meiden, zestien jaar, samen op weg naar een Spaans avontuur. Pardon… Catalaans avontuur.

Dat laatste leg ik even uit. Toen ik zesentwintig jaar geleden amper een week bij deze familie was, schreef ik een brief naar huis. Met vliegtuigpost, op dat hele dunne blauw vloeipapier. Op de achterkant van de envelop schreef ik mijn nieuwe huisadres, zodat bij bezorgproblemen de brief terug zou komen. Met als landnaam: ‘Spanje’. Toen kreeg ik al heel snel de hele familie over me heen. No, no, Margotttt, we zijn hier niet in Spanje. We zijn hier in Cataluña! Inmiddels ben ik op de hoogte van de geschiedenis van de Catalanen, maar toen wist ik nog van niks.  

Terug naar nu.

Hanneke maakte twee weken voor vertrek de groepsapp aan. Zij noemde die app ‘España’, met twee Spaanse vlaggetjes erachter. Het was vroeg in de ochtend, nog heel vroeg, maar al heel snel kreeg ik een appje van Julia, de oudste dochter. ‘Eh, Margot, we have to explain the difference between España and Cataluña! De geschiedenis herhaalde zich.

De groepsnaam werd snel aangepast. Eerste les was geleerd. Maar de geschiedenis herhaalde zich zeker. Onze dochter vertrok naar Sitges en Vilanova y la Geltru, dichtbij Barcelona! Weliswaar niet helemaal in haar eentje, en ook niet voor een jaar. Maar toch. Het was een sensatie die Mila en ik allebei voelden. Destijds zorgde ik voor haar kinderen, nu was het omgedraaid. Ook Julia en Clara waren enthousiast en behulpzaam.  

Hotel Subur Maritiem

Het werd een week met levenslessen. Er werden nieuwe contacten gemaakt, nieuwe gerechten geproefd. Er werd ook geproefd van het ‘werkleven’. Op kantoor, achter de receptie, in de keuken, op de hotelkamers, en ja, ook in de poetsploeg. Er werden nieuwe gewoontes ontdekt, nieuwe wegen bewandeld, cultuur gesnoven (met privégids Mila en Clara in Barcelona in Parc Guell en barrio Gotico), tranen gelachen om versprekingen en taalverwarring. Er werden oude herinneringen opgehaald en nieuwe gemaakt. Ik vroeg Hanneke naar haar ervaring. Vooral het alleen op reis gaan zonder ouders en het portie zelfvertrouwen dat ze daardoor kreeg is voor haar een hoogtepunt.   

Op een van de stage-adressen, Hotel Subur Maritiem, Sitges

In Barcelona, Parc Guell
Panellets i castanyes, typisch hapje in de herfst

Het is een voorrecht om zo iets te mogen laten ervaren. Het is rijkdom. Dat realiseren wij ons heel goed. Dankzij de inzet van al die vrouwen (stage-begeleider school, de meiden zelf, Mila, Isa Muñoz, Julia en Clara) is er een groot cadeau uitgepakt. Een cadeau voor het leven. Ook al was het maar een weekje. Dit wordt vast vervolgd.

Clara, Linne, Hanneke, Julia, Mila

Fins després, Mila, Julia, Clara, Isa!

Goed gedaan, Linne en Hanneke!            

Kijk ook eens naar

5 Reacties

  • Reply Adje van eekelen 5 december 2021 at 17:45

    Wat een prachtige ervaring voor de dames en…….. voor de ouders! Het loslaten is begonnen!
    Mooi verhaal.

  • Reply Francien Clijsters 6 december 2021 at 16:06

    Mooi voorbeeld van teamwork, networking en vriendschap!

  • Reply Annelies 6 december 2021 at 20:35

    Wie had dat gedacht Margot, zo moeder zo dochter. Schitterend

  • Reply elle 6 december 2021 at 20:41

    wat een heerlijk verhaal om te lezen …….. en wat een prachtige kans voor deze twee Brabantse dames !!

  • Reply Tilly Klop 10 december 2021 at 11:46

    Wauw, Margot. Wat een leuk verhaal! En wat mooi dat de geschiedenis zich herhaalt 😉 en dat jij zulke fijne warme contacten hebt overgehouden aan je jaar in Spanje.. eh…Cataluna.
    Dankjewel voor jouw betrokkenheid en de kans die Linne daarmee kreeg!

  • Laat een reactie achter