Verhaaltjes

Hangende kopjes

14 november 2021

Dat het een beetje bagger is allemaal, schreef ik gisteren. Een tijdje terug was er ook al iets geweest. Toen had een andere organisatie in Oirschot een moeilijke beslissing moeten nemen. Het Oirschotse Winterparadijs is dit jaar van de baan. En wat een mooie jaren zijn er geweest voor heel veel kinderen. Die van ons zijn opgegroeid met de ijsbaan op de markt. Dit jaar zou de veertiende editie zijn.

Onze jongste dochter is veertien. Zij heeft van botjes tot klapschaats* onder de toren leren schaatsen. In het begin tussen de benen van moeders ingeklemd, later via vallen en opstaan en nog later met losse handen. Zij heeft met vrienden en vriendinnen liters chocomel gedronken en slagroomsnorren gemaakt. Tikkertje gespeeld. Pirouetjes gedraaid. Zij was er elk jaar te vinden. Samen met de Kuijpers-nichtjes rondjes zwieren. Marike met skipak op botjes, Noa met blond haar piekend onder een stoere muts.

Dat het vorig jaar niet doorging was een grote teleurstelling voor Marike. Maar ze legde zich erbij neer. Een paar weken geleden vertelde ik het in de auto tegen haar. Dat het weer niet door kon gaan. Besmettingscijfers, voorzichtigheid, verantwoordelijkheid, de hele riedel. Het bleef even stil op de bijrijdersstoel. Ik keek opzij. Heel langzaam zag ik haar hoofd naar beneden zakken. Ik moest op de weg letten en keek weer vooruit. Het bleef stil. Het bleef heel lang stil. Toen kwam de frustratie eruit. Het was een waterval van woorden. ,,Mam, dat is echt het allerleukste om te doen in Oirschot. Daar zie je iedereen bij elkaar. Daar kan je alleen naartoe. Je kan aansluiten bij het schaatsen. Je kan even zitten kletsen op de banken, je kan binnen een lekkere chocomelk halen, je hoeft niet te splitsen, het is daar altijd leuk. Kijk, kermis is ook leuk, maar zo duur. En dan ben je met een groepje. En soms is het gedoe wie met wie in een karretje gaat. En de groepjes mengen zich niet. En je hebt verschillende attracties. Leuk hoor, maar op de ijsbaan is iedereen bij elkaar. Met hetzelfde bezig.”

Ze was echt teleurgesteld. Op haar leeftijd is het toch ook de bedoeling om elkaar te zien, te ontmoeten, te ontdekken. Dat vindt allemaal vast zijn weg wel, maar toch. School is niet de meest sexy plek, denk ik. Maar zoals in mijn vorige verhaaltje geldt ook hier: koppen op en koesteren. En volgend jaar opnieuw proberen. En hopen op een strenge winter. Zodat we kunnen schaatsen op Wit Holland. Oh, wacht….zit daar water in?

Enfin. De persconferentie van vrijdag heeft er nogal ingehakt merk je misschien. Somberheid, melancholie, dat voert even de boventoon. Wat ook niet hielp was de aangebrande appeltaart afgelopen vrijdagmiddag. Ik ben gaan fietsen, tussen half vijf en vijf uur, over Het Laar, Franse Baan. Richting de zon die nog net piekte voordat ze onder zou gaan. Winterkou op mijn gezicht, zonnestralen op weide en wangen. Oranje gloed van bomen op Baest. Bij het bruggetje sloeg ik rechtsaf de Groenewoudsedijk op richting het kanaal. Halverwege zie je aan je rechterhand de kerktoren pieken. Een vast baken voor Oirschottenaren. Maar ik schrok me wild. Zag ik het goed? Stond die toren in brand? God, o god, ik draaide om. Moest het nog een keer zien. Een feloranje gloed zag ik ter hoogte van de torenklok. Oh, wacht, dat is natuurlijk de weerspiegeling van de zon. Maar enkele meters daaronder flikkerde ook die oranje gloed. Hoe kon dat? Het zal toch niet?? Ik fietste door. Richting kanaal, richting ophaalbrug, richting huis. Een klein stemmetje in mijn hoofd bleef malen. Stel dat? Dat zou een ramp zijn! Flarden van het ‘paasvuur’ van vorig jaar schoten door mijn hoofd. En ook de Notre-Dame kwam voorbij geflitst. Holy Maria!

Uiteindelijk was het de zon die gespeeld had met de wijzerplaat. En met de koperen klokken daaronder denk ik. Mocht je bij zonsondergang op de Groenewoudsedijk zijn, kijk dan maar eens naar de toren. En zeg me of ik overdrijf, hallucineer of gewoon een eind weg heb gekletst.

Over watervallen gesproken. Ik denk dat er vandaag nóg een verhaal in de pen zit. Een bijzonder verhaal over Hanneke’s stage in Spanje, Want mijn hoofd zit vol. Te vol. Het moet eruit. En aangezien we in de milde lockdown zitten, probeer ik verhalen voor bij het haardvuur te leveren. Om even te ontsnappen.

Teleurstellingen verwerken hoort bij het leven. Maar het moet niet te gek worden. Hup, op dat circustouw maar weer en balanceren. En af en toe lekker op de dikke mat afspringen. Marike is trouwens bijzonder in haar nopjes dat de muziek weer klinkt in de straten van Oirschot. ‘Dat geeft zo’n speciaal gevoel.’ Over koppen op gesproken.  

*klapschaats: zij heeft niet echt op een klapschaats geschaatst. Maar het klonk zo lekker. In het echt was het de kunstschaats.

Samen met rederijker Evert op de ijsbaan, 31 december 2012 (met dank aan de jurk van tante Susan)

Kijk ook eens naar

1 Reactie

  • Reply Annelies 15 november 2021 at 11:04

    Heerlijk Margot, ik lees jouw verhalen met plezier. En ja, ook deze tegenslagen horen bij het leven. Het leven is niet altijd rozengeur en maneschijn ( om in Sinterklaas stijl te blijven)
    Ga vooral weer door!

  • Laat een reactie achter