Verhaaltjes

Koesteren

13 november 2021

Het voetbalteam van Marike won vandaag een pot voor de bekercompetitie. Het was spannend, de tegenpartij uit Nuenen bood genoeg tegenstand. Tot kort voor het einde stond Oirschot op voorsprong met 1-0, en net in de allerlaatste minuut een penalty tegen door een handsfout. Daarna volgden penalties. Met kanjers en een koelbloedige keepster wonnen uiteindelijk de Oirschotse meiden. Het was even een heerlijk momentje. Kletsen langs de lijn, koffie na afloop, kijken naar de sport van onze dochter. Want verder is het een beetje bagger allemaal.

Rond deze tijd, in schemerlicht, zou het Oirschotse Sinterklaassprookje beginnen. Hekken rond het plein, vlaggen in masten, kloppende hartjes. Bij bezoekers. Bij vrijwilligers. Er zouden honderden vrijwilligers in touw zijn. En honderden kinderen op de kade staan, op de nieuwe brug, in lantaarnpalen, op nekken van ouders. Nu zit er iets anders op onze nek.

We weten allemaal dat het zo’n verrekte lastige tijd is. Oja, we hebben het goed. De een heeft het net iets beter dan de ander. Maar het Oirschots Sinterklaassprookje wordt voor iedereen in leven gehouden. Zuur dan ook dat net nu de besmettingen oplopen. Zuur voor een organisatie om zo’n moeilijke beslissing te moeten nemen. Dapper ook overigens. Maar zuur. Daarom overheerst nu teleurstelling. Bij iedereen, kinderen, ouders, organisatie.

Ik zie een huis vooraan in de Wilhelminakade. Er hangen cadeautjes in de vlaggenmast. De woorden ‘Welkom Sint en Piet’ zijn in een mooie curve voor het raam gehangen. De bewoners zouden op de voorste rij zitten vandaag. En nu? Het plein is vol met geparkeerde auto’s. De nieuwe brug is leeg. Ik hoor geen muziek. De aanlegkade wordt gemist. De rode konen, de scheve mutsen, de kletsende ouders, de nieuwe pieten, de lieve Sint, de vragende handjes, de honderden tekeningen, de pietenschool, het paard Ozosnel, café het Vrijthof op de route,  het paard in schemer in Dekanij, de paarsverlichte basiliek…. hou op, hou op.

Gelukkig is Sinterklaas wel in het land. Hij komt vast langs een keer. En kinderkoppies hangen nooit lang. Die gaan vanzelf weer omhoog. Al is het maar met wat afleiding. Zoals: Een vriendenboekje bij de schoen leggen vanavond. Wie weet schrijft Malle Pietje er wel een grap in. Dat ie duizend jaar is ofzo. En dat zijn lievelingseten tosti Klaas is.  Of misschien schrijft Hoofdpiet wel in het boekje. Of Sinterklaas himself. De ochtend erna gaan kinderogen stralen. En die van jou stralen dan vanzelf mee.

Koppen op en koesteren. Maar huilen mag ook.

Kijk ook eens naar

Geen reacties

Laat een reactie achter