Surreëel

15 maart 2020
Corona virus

Op zaterdagochtend heel vroeg had ik een stuk geschreven over het Coronavirus. Over de surreële situatie waarin we zitten. Het was nog niet af en ik zou het later verder af schrijven. En delen met jullie. Maar het leven kwam er tussendoor. Ik paste op. Eerst op mijn nichtje, later onverwachts ook op haar twee broertjes. Een goede Corona-afleiding eerlijk gezegd. Op de fiets in de zon langs het kanaal vogels spotten. Liedjes zingen en glimlachend terugdenken aan de talloze keren dat ik met mijn eigen kinderen fietstochtjes maakte. En liedjes zong. Die liedjes zijn toch ook kaskrakers eerste klas. Die blíjven maar in je hoofd zitten, letter voor letter, woord voor woord. ‘Alle eendjes’, ‘Klap eens in je handjes’, ‘In de mááánenschijn’.

Reigers scheerden gracieus over de kalme watervlakte. Zwarte ik-weet-niet-wat-voor vogels zaten stoïcijns op het topje van lantaarnpalen. Knoppen op takken stonden op punt van openbarsten. De zon scheen, de lucht was blauw, en we genoten van de frisse lucht. Later, met de broertjes erbij, bouwden we Duplo treinstations, torenhoge huizen en zongen liedjes van het Klein Orkest. Ken je hun cd Roltrap naar de Maan? Luistertip van jewelste. Leuk is Raar, De Step en  Leve Het Nijlpaard zijn uiterst vermakelijk. Staat op Spotify. We luisterden ook PartyFriex en Snollebollekes. En het clublied van NAC.

Daarna, vermoeid máár voldaan, klom ik weer achter de laptop om enkele zaken af te werken. Mijn verhaal zou later komen. We keken in de avond de finale van Wie is de Mol en ik werkte weer verder aan wat zaken. Ondertussen las ik verontrustende berichten. Mijn honger naar nieuws is een enorm nadeel in tijden van een pandemie. Ik probeer rustig te blijven. Maar wat ik ’s ochtends had geschreven, was ’s avonds al niet meer relevant. Deze pandemie maakt me onrustig. Ik begon opnieuw.

Het begon van de week bij de persconferentie van de Brabantse burgemeesters. Die keek ik live mee. Dat doe ik vaker, live persconferenties meekijken, dat is de nieuwsjunk in mij. Het onderwerp maakt vaak niet uit, ik kijk het gelijk mee. Of het nou om politiek gaat, of om andere zaken. Ik  kon het verhaal van de burgemeesters helder volgen. Ik snapte hun zorgen. En nam me voor om een week van sociale onthouding door te zetten. Voor mij qua werk niet al te moeilijk, ik zit veel alleen op kantoor of achter mijn schrijftafel. Het wordt lastiger als ik op pad moet voor interviews, maar die zouden telefonisch kunnen, alhoewel ik mensen graag in de ogen kijk. Het Coronanieuws sijpelt langzaam door in de samenleving. Vanuit mijn fysieke perspectief waart het virus dus van Wuhan, naar Italië, naar Brabant, naar Tilburg, naar dorpen om ons heen, om vervolgens weer uit te waaien naar de rest van ons land, naar Europa, naar Amerika, naar de wereld.

Pandemie. Het woord dat acteur Ton Kas in het hilarische tv programma Promenade bezigde, kwam veel sneller in het nieuws dan ik gedacht had. Toen had ik er smakelijk om gelachen, nu is de situatie een stuk serieuzer.

Pandemie. Heel werelds, maar ik zoom even in op micro-niveau. Als correspondent Oirschot en Spoordonk voor het Eindhovens Dagblad schrijf ik over nieuwtje die zich in ons mooie dorp afspelen. Omdat ik jonge kinderen heb, ken ik veel mensen. Ouders van de basisschool, ouders van de sportclubs. Daarbij, het rijke sociale leven van mijn ouders en later dat van mijzelf hebben ook gezorgd voor een grote kennissenkring. En door het werk bij het ED is die kring alleen maar groter geworden. Ik maakte afgelopen twee jaren kennis met besturen van vrijwilligersorganisaties als Running Team Oirschot, Dementieplatform Oirschot,  Pecha Kucha, Beers Gebuurt en Sporringse Buurt. Met carnavalsverenigingen, Bonte Avondregelaars, Orskotse Kwissers, boekenschrijvers over zoaven en Oirschotse volksverhalen. En fanatieke sportievelingen die samen met net zo bevlogen muzikanten het Vette Rock Evenement Rock4Duchenne organiseerden. Het sociale leven in Oirschot is groot, heel groot. Als je met een helikopter boven ons dorp zou vliegen (ik zoom nu weer even uit), zou je zien dat er in veel huiskamers ’s avonds een bureaulampje bij een computer brandt, of zie je groepjes mensen samenscholen in koffiekamers van hun clubs. Om te vergaderen, te repeteren, te overleggen. Berichtjes over deze evenementen nestelen zich normaliter in mijn pen en komen dan als woorden in de krant. Dezelfde berichtjes klopten nu in rijen van twee bij mij aan met verzoek tot annulering, stopzetting, rectificatie.   

Het sociale leven is piepend en krakend tot stilstand gekomen, in sommige gevallen zeer abrupt. Toneelvereniging Uitdebocht had maandenlang gerepeteerd op hun toneelstuk ‘Verkeerde hulp op de eerste hulp’ en werd op het moment suprême afgelast.

Mijn eigen rederijkersclub zou een week later uitvoering hebben. Net als de Orskotse Kwis. Ja, er is veel te doen in ons mooie dorp. Er zullen vast mensen zijn die vinden dat er teveel wordt gedaan. Ook ik kan het ooit niet bijhouden, eerlijk gezegd. Ook wel eens goed om daar over te bomen. Dat zal ik eens doen als ik weer onder de mensen kom. Niet online. Offline. In de kroeg ofzo.   

Het is zo ontzettend jammer voor al die harde werkers. De meesten pakken de draad later op. Maar net als sporters werken zij naar een ijkpunt, dat je kan vlammen op het juiste moment. Dat ijkpunt stort nu in elkaar. Maar het moet. Het kan niet anders. Voor nu trap ik op de rem voorlopig. De gevolgen van deze pandemie klemmen zich strakker om me heen en ik reageer misschien te serieus. Dan maar serieus.

Surreëel (klik). (favorietje van hellokatty). In Italië hangen mensen uit de ramen en worden aria’s ingezet. Op tv geen publiek in studio’s. Lege zalen in de theaters.  Sportevenementen afgelast. Geen gesport van kinderen. Mailtjes van hockeyclub, circusschool en atletiekclub stromen binnen. Legen straten. Allerlei dominosteentjes vallen om.

Gelukkig blijft de drive om te helpen overeind staan. Ik zie mooie initiatieven ontstaan Studenten bieden hulp aan ziekenhuispersoneel, willen als oppas fungeren.

Hoe raar hersens mijn werken blijkt wel dat de kreet ‘Hou je veilig’ uit het Koningslied uit 2013 iedere dag wel een keer oppopt. Ik heb de kreet al regelmatig onder een appje geplakt. Beetje ludiek in eerste instantie. Maar nu ook serieus bedoeld..

Dank voor het lezen. En nu even allemaal naar het Klein Orkest surfen. Of naar het NAC lied (Klik). Dat mag ook.

Hou je veilig. En anderen ook.

2 Reacties

  • Reply brenda 15 maart 2020 at 11:13

    wederom mooi verwoord

  • Reply Elle 15 maart 2020 at 11:55

    J
    je hebt het weer prachtig beschreven,
    ook ik deel dat gevoel,
    van een angst maar ook een rust
    dat is de komende weken ons doel !

  • Laat een reactie achter