Verhaaltjes

Muziek

4 november 2018
muziek

Gisterenavond was ik aanwezig bij een klassiek concert in de Oirschotse basiliek. Toen dat afgelopen was, zo rond 22.15 uur,  mocht ik nog op een spetterend verjaardagsfeest bij een lieve veertigjarige die haar gasten verraste met een coole band. Het contrast van verfijnd elegant klassiek naar pompende, stomende top 40 hits kon niet groter zijn. Ik zocht in de drukte dan ook gauw naar een rustiger plekje in een kleiner zaaltje om bij te komen en te acclimatiseren. Ik bestelde een witte wijn en liet de grote zaal nog maar even pompen en stomen zonder mij.

Afgelopen maanden kwam ik op veel bekende maar ook bijzondere en onbekende plekken. Ik was aanwezig bij het startschot van een campagne van Natuurmonumenten, ik interviewde mensen over bounceball, kratjesraces en Oirschotse verhalen en laatst nog ging ik van grafzerk naar lachende Kookaburra. Schrijven voor het Eindhovens Dagblad schrijven zorgt ervoor dat mijn rijke leven nog rijker wordt.

De vele informatie die ik opdoe bij een interview kan ik niet altijd kwijt in de ruimte die ik krijg. Dat vind ik jammer, want er zijn zoveel mooie verhalen te vertellen. Met mijn andere baan bij het installatiebedrijf en een gezin met opgroeiende tieners kan ik niet alles delen. Niet met jullie, maar ook niet met mezelf. Het liefst zou ik alles op willen schrijven, om die mooie verhalen maar niet te vergeten. Een beetje hetzelfde als met kindertekeningen. Ik heb bergen kindertekeningen bewaard om vast te willen houden aan die herinnering van kleutervuistjes met pummelige potloodgreep. Toch kijk ik er zelden naar en liggen de tekeningen te verstoffen. De verhalen laat ik daarom maar in het universum zweven. Ze worden op die manier vast nog wel eens verder verteld. Degene die het horen wil, hoort het.

Intussen was ik in de zaal beland met stomende band en dito vrienden. Nieuw glas witte wijn. Het werd een knalfeest. Zo’n uit-je-dak-gaan feest. Muziek kan veel doen. Waarom maken we niet wat vaker muziek met z’n allen?

Over muziek gesproken. De muziek van Arti in de kerk, dat moet je toch echt een keer meegemaakt hebben. Pak de volgende keer die kans, net zoals driehonderdvijftig mensen dat gisteren ook deden. En ook als je denkt  ‘Mwoh, klassiek is niet echt mijn ding’, juist dán moet je gaan. Laat je verrassen door de akoestiek, ritmes en fortissimo van de muzikanten. Gisteren waren er oosterse klanken te horen, onder andere uit de film Lawrence of Arabia, een film die zeven oscars won. De presentator en tolk van de avond, (hier lees je waarom er een tolk was)  Fadil Ad Abd, gaf aan dat muziek geen tolk nodig heeft. Muziek gaat namelijk recht naar het hart.

Ps.

Fadil uit Best is vanavond op tv. Er is documentaire over hem gemaakt. Het werk en zijn emoties als tolk staan centraal hierin. NPO 3, 23.35 uur.

 

 

Kijk ook eens naar

1 Reactie

  • Reply Omaadje 5 november 2018 at 10:10

    Je hebt het echt druk als je zoveel emoties op een avond moet verwerken!!!
    Dank voor je verhaal, muziek doet er toe!!!
    Omaadje xx

  • Laat een reactie achter