Verhaaltjes

Klingelbel.

13 oktober 2018
plavuizen

Met mijn zus bezocht ik vandaag het huis van onze jeugd. Zij woonde daar tot haar twaalfde, ik tot mijn veertiende. En toen moesten we verhuizen. Met onze ouders mee. Wat we helemaal niet wilden. Want het was zo’n fijn huis!

We wilden het allang eens bezoeken maar het kwam er maar niet van. Tot ik er vorige week voorbij liep en bedacht: “Nu is het afgelopen met dat uitstellen, ik maak een afspraak.” Vijf dagen later, vandaag dus, belden mijn zus en ik aan. De klingelbel zorgde meteen al dat we jankend aan de deur stonden toen de eigenaar opendeed. Dat geluid!  Ik keek omlaag en zag de bekende plavuizen vloer van donkerblauwe en rode tegels. We traden binnen en zogen zoveel we konden direct in ons op en laafden ons aan deurtjes, klinken, balken, tegels, kamertjes, hokjes, bijkeuken, uitzichten en de kachel. Die mooie zwarte kachel. In de schouw. Terwijl de eigenaar koffie en thee zette, stootte mijn zus me aan. “Eee, Margot, kijk dan…… tuffff, psssssssssssssss.” Ze tufte zogenaamd op de zogenaamd hete kachel, waar dan zogenaamd een klein bolletje tuf als een dolle ronddraaide en na een tijdje verdampte. Oja, dat deden we altijd! Was ik vergeten.

In de keuken hielpen we mee met het koffie en thee zetten en vertelde ik de eigenaar dat ‘hier’ vroeger een barretje zat’.  Ik wees naar een blinde muur. “Met een boogtoog, met uitzicht op de kachel. En hier zat ons mam altijd te naaien, te patchworken of te breien. En dit wast het kantoor van ons pa. En hier was vroeger een slaapkamer, ja hier, op de begane grond, en later magazijn. Met een schoolbord. En hier zat de badkamer. Oh, dat is nu anders. Maar hier zaten wij dan in bad. En daar was de spiegel waar mijn zus dan zichzelf zogenaamd scheerde net als papa, en dan zei ze Abiebaboe.” We lachten. En ik zag weer tranen.  Zus: “Ja, en hier zat jij altijd als je je eten niet op had. Je at zo verschrikkelijk langzaam.”

Klopt, ik had wel eens straf daarvoor. En moest dan in de bijkeuken. Waar een spiegel en een kammenbakje hingen  en ik mijn eten nog kouder liet worden dan het al was en mijn haren tot statisch kamde.  Het was een fijne ochtend. En toen mochten we ook nog naar boven. Zus: “Oh, hier was de zolder. En hier hing de was. En er stond een grote verkleedkist.” Ik: “En daar hing een grote poster van de bergen van Oostenrijk op een wand. Echt zo’n megabehangposter. En hier sliepen we samen op de kamer. Waar jij dan chagrijnig gromde dat ik mijn leeslampje uit moest doen. Want jij wilde vroeg slapen, en ik wilde altijd nog even lezen.”

We haalden heel veel herinneringen op. Fijne herinneringen. Wat een geluk.

En toen de tuin in. Die herkenden we niet echt meer. Maar dat maakte niet uit. We gaan nu op jacht naar foto’s. Die we dan uitwisselen met de huidige eigenaar. Want we zijn nog lang niet uitgekletst.

 

Kijk ook eens naar

1 Reactie

  • Reply Lieske 14 oktober 2018 at 13:31

    Wat leuk. Geweldig mooie herinneringen, een huis dat perfect bij jullie gezinnetje paste.

  • Laat een reactie achter