Verhaaltjes

Pieken en dalen

25 december 2017
koorddansen

(Photo by Leio McLaren on Unsplash)

Voor magazine de Uitstraling, december 2018.

Bij het teruglezen van de columns die ik het afgelopen jaar hier plaatste, viel me op dat 2017 het jaar was geweest van balans. In zowat iedere column was ik als een echte koorddanseres op zoek geweest naar evenwicht. Ik balanceerde van januari tot nu bovenop een touw en zwiepte met lange stok soms naar links en soms naar rechts. Wilde ik nu in een donkere kroeg van Middas Dekkers vertoeven, of verkoos ik lichtgebouwen van architecten en eindeloze einders aan zee? Kon ik genieten van de danskunst van dochter op school of stortte ik na een zeer ‘stressvol-laatste moment-met USB-stick-uploaden-van muziek-drie-minuten-voor-aanvang-van-show’ totaal in? En welke kant zou onze brugpieper op gaan? Nog lekker kinderlijk of heel snel richting volwassenheid? En op het einde van het jaar schreef ik over digitalisering en mijn twijfels over social mediagebruik en smartphones bij jongeren. Wel toelaten? Veel verbieden?

Door het jaar heen heb ik de grote discussies hier niet aangehaald. Zwartepietendiscussie, kloven in de samenleving, het migratievraagstuk. Daar schreven anderen al veelvuldig over, daar hoefde ik niet nog eens bij. Maar het hield me wel bezig. Ik las links en las rechts. Door het lezen over al die problemen en vraagstukken donderde ik bijna van mijn koord. Het was gewoonweg te veel wat ik las, zag en opslurpte van tv, internet en kranten. Het spoot mijn neusgaten uit, stroomde uit mijn oren en danste voor mijn ogen. ‘Informatiebesitas’, dat had ik. Of FOMO (Fear of Missing Out) Niet alleen van de grote vraagstukken, maar ook van al die privé-informatie via WhatsApp, Facebook, Twitter. Waar ik zelf altijd veel aan meedeed. Waar ik ook veel lol om had. Maar waar ik last van had. Strontverwende last. Want waar kláág ik over? Waar héb ik het over? Last van te veel informatie… als ik het alleen al opschrijf, schaam ik me. Maar ja, het was er wel. De samenleving was me even te groot. En gaat het niet om dichtbij? De buurman, goede vrienden, familie? Een zwaai hier, een aai daar? Dus daarom heb ik me in mijn wijde tulen flonkertutu en roze glitterturnpakje (tja, het is tenslotte kerst) gauw weer op het dikke touw gehesen. Met twee kerstbomen in mijn hand, met bungelende gekleurde ballen aan zilveren haakjes en twee pieken, eentje links, eentje rechts,  probeer ik in goed evenwicht het jaar af te sluiten en naar de overkant te lopen. Met een zwaai naar u. Hallo 2018!

 

balance

Zalig, merry, joyeux, feliz Kerst, Christmas, Noël, Navidad!

(Photo by Aarón Blanco Tejedor on Unsplash)

Kijk ook eens naar

6 Reacties

  • Reply Francien 25 december 2017 at 11:38

    Mooi geschreven! Ik wens je veel balans in het nieuwe jaar!

  • Reply Omaadje 25 december 2017 at 13:46

    Ik balanceer met je mee over het koord, en als we dreigen te vallen houden we elkaar vast!!!

  • Reply A 26 december 2017 at 12:56

    Wat ben je toch een mooi mens!

  • Reply Lieske 27 december 2017 at 13:34

    Hoi Margot, je bent goed bezig met je vele talenten. Maar zoals je zelf al aangeeft is het moeilijkste onderdeel van het leven in balans blijven met het vele wat je boeit, bezig houdt en beweegt. Maar uiteindelijk is dat ook het mooie van het leven dat het onbekende pad een uitdaging is die steeds uitdaagt hier op verder te gaan en zelf dit pad te plaveien en uiteraard zijn er vele mogelijkheden om links, rechts of rechtdoor te gaan. Ga vooral verder op dit pad en dan komt alles goed als je op tijd bankjes vind om uit te rusten. Groeten, Mari.

  • Reply Denise 18 januari 2018 at 09:08

    Mooi stuk Margot!

  • Reply Nadja 20 januari 2018 at 20:45

    Ik voeg meteen even de daad bij het woord.
    Bij gebrek aan de Uitstraling zo toch altijd de laatste columns in 040 ?

  • Laat een reactie achter