Verhaaltjes

Kunst

31 januari 2017
Ballet

(Voor lokaal magazine de Uitstraling)

 

Op de school van onze meiden is pas het project Kunst gestart. Toen ik daarvan hoorde maakte mijn hart een hoge sprong. Ik hou van kunst. Ik hou van kunst in allerlei vormen. Toneel, zang, dans, schilder-, schrijf- en beeldhouwkunst. Het is prachtig. Of oerlelijk. Soms ontroerend. Of diep schokkend. Zet aan tot nadenken. Het roept vaak emoties op. De juf stuurde een e-mailtje naar mij en twee andere ouders met daarin de melding dat onze dochters tijdens de opening van dit project een dansje mochten doen. Ze had alleen een usb- stick nodig, met een muziekje erop. Dit bericht kwam een week van te voren. De hele week heb ik bijna iedere dag gevraagd of er al iets afgesproken was. Welke kleding ze aan zouden doen, welk muziekje, welk danspasje. Er kwam geen duidelijkheid. Ze zouden wel zien. ‘Komt goed, mam.’ ‘Jahaa, ik vraag het na’. Ik maakte me er drukker om dan de drie meisjes in Zen-modus. Grote spiegel voor mijn neus, zou je zeggen.

In het weekend hadden we een leuke familiebijeenkomst bij mijn broer waarvoor we op zaterdag een drielaagse taart maakten en ik het project Kunst glad vergat. We oogsten succes met de mierzoete patisserie, kletsten met bloedverwanten en zagen het weekend op zondagavond rustig in slaap vallen. Plots was het maandagochtend. Haren kammen, staarten maken, boterham proppen, klok bespieden. Oh….wacht eens….hoe zit dat met dat muziekje? Op die usb-stick? Ik stuurde een berichtje naar de andere twee moeders. Na enig app-overleg kwam er een antwoord: er was een USB-stick met muziek. Mooi! Jas, das, tas, fiets, hup naar school en werk. Tussen de middag, wij kennen geen continuerooster, aten we boterhammen, werd er gestoeid en vertelde mijn dochter tussen neus en lippen door dat er toch een USB-stick moest komen, want degene die de juf had gekregen deed het niet, of whatever. Ik sprong driftig achter de computer om Clean Bandit feat. Sean Paul & Annemarie te downloaden (die námen?!), struinde verhit in I-tunes, snapte niet waar ik mee bezig was maar gokte op computertechnisch  geluk. Want soms lukt ooit gewoon iets vanzelf. Maar niet op Blue Monday. Dochters zaten of op de piano of in elkaars haren, ik vloekte om stilte en ramde heetgebakerd diep in het toetsenbord. Ineens werd er gehuild en was er een blauw oog. En we moesten naar school. Het was tijd. Geen USB-stick met muziek. Wel tranen. Ja, Kunst roept veel emoties op.

Kijk ook eens naar

Geen reacties

Laat een reactie achter